Zdjęcia HDR dla każdego

Siegfried | November 11th, 2008 | Category: TechBlog | 349 views

(No Ratings Yet)

Jeżeli kiedykolwiek zastanawialiście się jakim artystą trzeba być żeby zrobić takie zdjęcia

to już Wam tłumaczę. Otóż trzeba skorzystać z technologi HDRI (High Dynamic Range Imaging). Brzmi groźnie ale jedyne czego potrzebujemy to:

w miarę sensowny aparat, najlpiej z Automatic Exposure Bracketing (nie wiem jak to przetlumaczyć, chodzi o to że aparat robi powiedzmy 3 zdjęcia, każde o innej ekspozycji, w wyniku czego mamy jedno zdjęcie normalne, jedno niedoświetlone i jedno lekko prześwietlone)

statyw lub pewną rękę

dobry obiekt – chodzi o to, żeby były duże różnice w kontraście (np. ciemny dom na tle jasnego wschodu słońca). Z moich obserwacji wynika, że ta technologia działa bardzo dobrze z niebem.

odpowiednie oprogramowanie do przetwarzania zdjęć

Żeby nie męczyć Was szczegółami: bierzemy aparacik, w AEB ustawiamy powiedzmy krok +/- 1EV, do plecaka wkładamy statyw i wyruszamy na pole wieczorową porą. Jeżeli nie macie super aparatu za 100 000$ to ważne jest, aby nie wiał zbyt silny wiatr – nieprzetworzone klatki danego zdjęcia HDR nie mogą sie od siebie drastycznie różnić, gdyż wtedy efekt nie będzie najlepszy. Znajdujemy dobre miejsce i zaczynamy robić zdjęcia – po kilka (powiedzmy 3 – efekty są całkiem, całkiem) na jeden HDR. Wracamy do domy, przerzucamy to co zrobiliśmy na komputer i uruchamiamy jakiś procesor aby obrobić wyniki.

ja korzystam z dwóch programów do tworzenia zdjęć HDR:

Dynamic Photo HDR – bardzo dobry dla przeciętnych zjadaczy chleba, dużo opcji, prosty w obsłudze, dobre efekty

Photomatix Pro – trochę bardziej toporny, jednak czasami przetwarza zdjęcia “ładniej” niż DPHDR.

Jak wygląda proces składania zdjęć? Otóż najpierw wybieramy zdjęcia do przetworzenia (o różnej ekspozycji) i następnie je centrujemy (przesuwamy, obracamy itp itd) aby było między nimi jak najmniej różnic. Jeżeli jesteśmy zadowoleni z wyników to z tych kilku zdjęć tworzymy surowy HDR. Wygląda on bardzo podobnie do zwykłego zdjęcia, jednak posiada dużo więcej danych na temat każdego piksela (więcej niż program potrafi wyświetlić). Żeby powstał z tego końcowy jpg, musimy odrzucić część informacji. Robimy to w czasie rzeczywistym, przesuwając suwaki itp. Ja sam do końca nie jestem pewien co jest czym, jednak można do tego dojść trybem eksperymentalnym
Polecam każdemu pobawienie się tą technologią – nie jest tak trudna na jaką wygląda, a efekty są całkiem, całkiem, nawet korzystając ze średniej klasy sprzętu.